Kamakura

Ruim een eeuw lang was Kamakura de zetel van de shoguns, en de stad heeft de acht eeuwen sindsdien besteed aan het vervolmaken van de kunst van het stille herinneren. Zen wortelde hier in Japan; zijn grote tempels — Kenchō-ji, Engaku-ji — luiden hun klokken nog altijd over cederdalen op amper een uur van Tokyo. De Grote Boeddha van Kōtoku-in zetelt in de openlucht sinds een tsunami vijf eeuwen geleden zijn hal wegvoerde, groen van geduld. Voeg daarbij de branding die breekt op Yuigahama, hortensialanen die de heuvels beklimmen en lantaarnverlichte straten bij schemering, en Kamakura wordt wat het altijd is geweest: de meest beschaafde ontsnapping van de hoofdstad.

Dit is een reis die men het best geheel over de weg maakt. Uw FFGR-chauffeur haalt u op in het centrum van Tokyo — de Toyota Century wellicht, voor een zo waardige bestemming — en neemt de Yokohama–Yokosuka Road zuidwaarts, een rit van ruim een uur wanneer deze zo wordt getimed dat de ochtendstroom van het verkeer wordt gemeden. Wij raden een vroeg vertrek aan: de grote tempels zijn op hun welsprekendst vóór tien uur. De wagen volgt vervolgens discreet uw dag, van de heuvelpoorten van Kita-Kamakura tot aan de kust, en bespaart u de drukke lokale treinen, gereed wanneer u verkiest verder te gaan langs de kust richting Enoshima of Hayama.

In juni kleuren de hortensiatrappen van Hase-dera en Meigetsu-in onmogelijk blauw, en is een vroege aankomst alles. De herfstkleur komt hier laat — eind november tot in december — en verguldt het grote ginkgo-voorhof van Tsurugaoka Hachimangū en de esdoorns van Engaku-ji. Neem matcha in het bamboebos van Hōkoku-ji, lunch in alle rust nabij Kita-Kamakura, en bewaar de late namiddag voor de Grote Boeddha, wanneer de dagjesmensen zijn weggeëbd en het bronzen gelaat verzacht in het lage licht. Mocht u willen verwijlen, dan liggen de badhotels van Hayama op enkele minuten langs de kust. Kamakura is een dag die aanvoelt als een retraite; wij zien erop toe dat niets haar onderbreekt.